Warto zastanowić się, co wywołuje problemy rozwojowe. Podobnie jak w przypadku wszelkich innych problemów związanych z dziećmi i tym razem instynkt kieruje nasze obserwacje do okresu ciąży i pierwszych tygodni po narodzeniu dziecka.
Badania dowiodły, że zapadalność na zaburzenia koncentracji uwagi nie jest większa u dzieci z obciążającym wywiadem okołoporodowym w porównaniu z tymi, które rodziły się bez większych problemów. Na podstawie badań prowadzonych na bliźniętach dowiedziono, że jeśli u jednego z bliźniąt dwujajowych występują zaburzenia koncentracji uwagi, to prawdopodobieństwo, że drugie z bliźniąt również urodziło się z tymi zaburzeniami wynosi tylko 19% (trochę więcej niż średnia w populacji).
Natomiast jeśli jedno z bliźniąt jednojajowych obciążone jest dziedzicznie zaburzeniami koncentracji uwagi, to istnieje prawie 100% prawdopodobieństwo rozpoznania tego samego zespołu u drugiego. Powyższe fakty, jak również obserwacje krewnych wykazujących pewne cechy tego zespołu, doprowadziły do stwierdzenia, że jest to zaburzenie o podłożu genetycznym.
Dziedziczenie odbywa się przede wszystkim w linii męskiej. U dziewczynek również występuje ryzyko wystąpienia zaburzeń koncentracji uwagi, jednak przytrafia im się to znacznie rzadziej. Są natomiast nosicielkami materiału genetycznego odpowiedzialnego za powstanie tego rodzaju zaburzeń.